Czemu zostałam feministką?
Chyba byłam nią od zawsze, w tylko pewnym momencie zorientowałam się, że takie poglądy nazywają się właśnie feminizmem. Jakie to poglądy? Uważam, że wszyscy ludzie są równi, kobiety i mężczyźni. Tylko tyle, naprawdę, nic więcej, żadnego nienawidzenia facetów. Nie wiem, skąd się biorą te wszystkie negatywne stereotypy, ale nie boje się ich. Przyszłam tu właśnie po to, aby pomóc je rozwiać i zrozumieć, jak bardzo są nieprawdziwe.

Jestem feministką, bo wierzę w równość kobiet i mężczyzn. Jako trenerka wrażliwości genderowej (gender to płeć społeczno-kulturowa, w odróżnieniu od płci biologicznej) pokazuję na warsztatach, że mężczyźni są tak samo poszkodowani przez gender co kobiety. Min. nie mają społecznego przyzwolenia na okazywanie swoich uczuć i emocji. A pewnie by chcieli, przynajmniej niektórzy.
Czy jestem „radykalną” i „wojującą” feministką? Wolę się określać raczej mianem aktywistki. Działam w Trójmiejskiej Akcji Kobiecej TAK!, Towarzystwie Edukacji Antydyskryminacyjnej TEA, projekcie Świat Praw Człowieka i jestem wiceprezeską Kampanii Przeciw Homofobii (KPH), gdzie szczególnie zajmuję się sprawami kobiet nieheteronormatywnych.
Nie tylko chodzę, ale od lat współorganizuję trójmiejskie Manify. Patrząc na mnie stereotypowo pewnie wyda się Wam dziwne, że depiluję nogi, bardzo lubię gotować, sprzątać i robić przetwory na zimę, chciałabym też wychowywać w przyszłości dzieci. Na pewno stosowałabym edukację równościową i docenianie takich wspaniałych cech dziewczynek jak zwinne chodzenie po drzewach Bycie kobietą i feministką jest tylko jedną z moich tożsamości, w Żywej Bibliotece mogłabym też być min. ateistką – apostatką, queer/lesbijką, wegetarianką i cyklistką.
Jeśli zdecydujecie się mnie wypożyczyć, będę starała się Was przekonać, że feminizm jest niezbędny dla społecznego funkcjonowania, że pomaga i kobietom i mężczyznom, i namówić Was do porzucenia stereotypów, szczególnie tych dotyczących płci.